Categorieën
Blurs

Toneel

Gisteren ben ik naar een try-out van een toneelstukje gaan kijken dat zondag in Oostende zal vertoond worden in kader van Fin d’Saison. Een kort stukje waar de spelers half in het zand ondergegraven zitten en Vaneigens-gewijs een typische vakantie aan zee schetsen. Een uitdaging, want dit brengt wel wat moeilijkheden met zich mee. Dragen de stemmen van de acteurs wel ver genoeg in een omgeving met veel wind (wat je aan de kust toch wel mag verwachten)? En hoe kunnen we er voor zorgen dat iedereen de spelers goed kan zien?
De rant die u zodadelijk zal lezen heeft niet zozeer iets te maken met dit stukje, want het beviel mij wel.

Het stuk zette me wel aan het denken. Ik mis theater. Ik mis toneel. Nee, niet het op de planken staan, hoewel ik het altijd enorm graag gedaan heb en zeker niet in de toekomst uitsluit, nee, ik mis het gegeven, het begrip, de essentie. Het kijken naar een fantastisch gebracht, episch stuk. Ik wil terug een Ten Oorlog, waar acteren en verhaal nog centraal staan.

Ik heb twee jaar lang toneel de rug toegekeerd uit protest. Hoe sommige productiehuizen tegenwoordig evolueren zegt me niets. Het zoeken naar “originele” invalshoeken sijpelt nu ook de amateurskringen binnen en zorgen er ook daar voor dat het element “verhaal” wordt weggedrukt. Van alle elementen wordt het meest essentiële, de basis, gereduceerd tot een bijkomstigheid. Een vaag idee blijkt soms genoeg te zijn, we schrijven er wel snel een verhaallijntje rond. En dat maakt mij zelfs kwaad.
Een woord van raad aan de kleinere gezelschappen (en ook aan de groten, moesten ze willen luisteren): Mensen hunkeren naar een verhaal! Het is eigen aan de mens om ze te vertellen en om ernaar te luisteren. Met een origineel uitwerkingsidee kan je een kwartier vullen, met een verhaal een leven.

Bedoel ik nu dat creativiteit en vernieuwing niet mag? Ach, komaan, natuurlijk wel. Neem nu Het Toneelhuis. Ik neem het als voorbeeld, want het is het huis dat ik het meest op de voet heb gevolgd. Na het openen der ogen en/of verjagen van de traditionele theaterbezoeker (mezelf inbegrepen) met Liefhebber, kwam er het seizoen ‘98-‘99, een voor mij legendarisch seizoen alwaar stukken (ja STUKKEN!) werden gebracht als De Cocu Magnifique, Franciska en de reeds vermeldde Ten Oorlog. Maar jammer genoeg was dit het begin van een neerwaartse spiraal, met her en der enkele lichtpunten zoals de komst van acteurs als Jan Bijvoet, Tom Dewispelaere en Benny Claessens. Hell, Wim Opbrouck kon op zichzelf een seizoen goedmaken. Maar dezer dagen zegt het mij allemaal niets meer. Maar we leven op dit moment in een tijd met een obsessie voor ideeën. De schaarste en de moeilijkheid om uniek te zijn zorgen ervoor dat de waarde van een goeie ingeving op zich al enorm is. Bij toneel, zo blijkt, ook.
Ach, misschien mis ik gewoon Luk Perceval.

Volgend weekend is het in Antwerpen weer Cultuurmarkt, en daar ga ik goed opletten. Ja, zelfs het Toneelhuis krijgt nog een kans het komende seizoen, maar ik richt mijn pijlen ook op andere huizen.
Hopelijk is er wat veranderd de laatste twee jaar.

Categorieën
online

RIP De Volgende

Mja, het had geen zin meer. Het begon als een project met een groep enthousiastelingen en is uiteindelijk aan het uitdraaien op een verhaal geschreven door Lentesneeuw en Breeg. Twee mensen, maar dat doet er eigenlijk niet toe, die zelfs niet aan de basis lagen. Doet je wel nadenken.
In ieder geval hoop ik echt dat ze het verhaal overnemen en met zijn tweetjes afwerken. Daarbuiten wil ik toch nog even een oproep doen naar mensen die graag kortverhaaltjes schrijven of zouden willen schrijven. Contacteer me.

Categorieën
Literatuur online

Verhalen V

Zo, laat dit de laatste post voorlopig zijn over het schrijf-project: Anne en Uw Moeder hebben gelijk, laten we er gewoon in vliegen.

Het begint allemaal op devolgende.wordpress.com!

Spread the word!

Categorieën
Literatuur online

Verhalen IV

Met het risico dat het hier een beetje te veel over het verhaalproject gaat, nog even een update:

  • Op dit moment zijn we aan het zien of we niet een echt aangepast systeem uit de grond kunnen stampen. Meer daarover als het concreter is.
  • Er mag dus echt al wel serieus over een URL/naam gedacht worden. Anne stelde devolgende.be voor, Uw Moeder dacht (oa) aan vertellers.be, maar als er nog mensen zijn met schitterende ingevingen: laat u gaan!
Categorieën
Literatuur online

Verhalen III

Bon, om het even zoals inferis samen te vatten:

1) stukje verhaal
2) mensen kunnen een vervolg indienen
3) stemronde beste vervolg?
4) 1 vervolg wordt gekozen, terug naar 2)

Bijkomende dingen:

  • Voor elk stukje wordt een week vrijgehouden voor de inzendingen
  • Ook elke stemronde krijgt een week
  • Het einde bepalen zullen we nog zien
  • Een auteur kan geen twee opeenvolgende stukjes hebben in het verhaal

Zijn we het daar over eens of zijn er dingen die bepaalde personen gewijzigd willen zien? Als we hier over eens zijn vliegen we er in!

Ook even wat praktische zaken:

  • Ik dacht eraan om een blog aan te maken op wordpress.com voor dit verhaal. Als er anderen een beter alternatief zien, let me know!
  • Wie wil het eerste stukje schrijven? :)
  • Wat gebruiken we als titel voor de blog? Ik heb ergens een vrees dat als we al een titel op het verhaal plakken, dat dit misschien de vrijheid van het schrijven een beetje in de weg staat, daarom misschien best een algemene titel voor het “project”.