Toneel

Gisteren ben ik naar een try-out van een toneelstukje gaan kijken dat zondag in Oostende zal vertoond worden in kader van Fin d’Saison. Een kort stukje waar de spelers half in het zand ondergegraven zitten en Vaneigens-gewijs een typische vakantie aan zee schetsen. Een uitdaging, want dit brengt wel wat moeilijkheden met zich mee. Dragen de stemmen van de acteurs wel ver genoeg in een omgeving met veel wind (wat je aan de kust toch wel mag verwachten)? En hoe kunnen we er voor zorgen dat iedereen de spelers goed kan zien?
De rant die u zodadelijk zal lezen heeft niet zozeer iets te maken met dit stukje, want het beviel mij wel.

Het stuk zette me wel aan het denken. Ik mis theater. Ik mis toneel. Nee, niet het op de planken staan, hoewel ik het altijd enorm graag gedaan heb en zeker niet in de toekomst uitsluit, nee, ik mis het gegeven, het begrip, de essentie. Het kijken naar een fantastisch gebracht, episch stuk. Ik wil terug een Ten Oorlog, waar acteren en verhaal nog centraal staan.

Ik heb twee jaar lang toneel de rug toegekeerd uit protest. Hoe sommige productiehuizen tegenwoordig evolueren zegt me niets. Het zoeken naar “originele” invalshoeken sijpelt nu ook de amateurskringen binnen en zorgen er ook daar voor dat het element “verhaal” wordt weggedrukt. Van alle elementen wordt het meest essentiële, de basis, gereduceerd tot een bijkomstigheid. Een vaag idee blijkt soms genoeg te zijn, we schrijven er wel snel een verhaallijntje rond. En dat maakt mij zelfs kwaad.
Een woord van raad aan de kleinere gezelschappen (en ook aan de groten, moesten ze willen luisteren): Mensen hunkeren naar een verhaal! Het is eigen aan de mens om ze te vertellen en om ernaar te luisteren. Met een origineel uitwerkingsidee kan je een kwartier vullen, met een verhaal een leven.

Bedoel ik nu dat creativiteit en vernieuwing niet mag? Ach, komaan, natuurlijk wel. Neem nu Het Toneelhuis. Ik neem het als voorbeeld, want het is het huis dat ik het meest op de voet heb gevolgd. Na het openen der ogen en/of verjagen van de traditionele theaterbezoeker (mezelf inbegrepen) met Liefhebber, kwam er het seizoen ‘98-‘99, een voor mij legendarisch seizoen alwaar stukken (ja STUKKEN!) werden gebracht als De Cocu Magnifique, Franciska en de reeds vermeldde Ten Oorlog. Maar jammer genoeg was dit het begin van een neerwaartse spiraal, met her en der enkele lichtpunten zoals de komst van acteurs als Jan Bijvoet, Tom Dewispelaere en Benny Claessens. Hell, Wim Opbrouck kon op zichzelf een seizoen goedmaken. Maar dezer dagen zegt het mij allemaal niets meer. Maar we leven op dit moment in een tijd met een obsessie voor ideeën. De schaarste en de moeilijkheid om uniek te zijn zorgen ervoor dat de waarde van een goeie ingeving op zich al enorm is. Bij toneel, zo blijkt, ook.
Ach, misschien mis ik gewoon Luk Perceval.

Volgend weekend is het in Antwerpen weer Cultuurmarkt, en daar ga ik goed opletten. Ja, zelfs het Toneelhuis krijgt nog een kans het komende seizoen, maar ik richt mijn pijlen ook op andere huizen.
Hopelijk is er wat veranderd de laatste twee jaar.

RIP De Volgende

Mja, het had geen zin meer. Het begon als een project met een groep enthousiastelingen en is uiteindelijk aan het uitdraaien op een verhaal geschreven door Lentesneeuw en Breeg. Twee mensen, maar dat doet er eigenlijk niet toe, die zelfs niet aan de basis lagen. Doet je wel nadenken.
In ieder geval hoop ik echt dat ze het verhaal overnemen en met zijn tweetjes afwerken. Daarbuiten wil ik toch nog even een oproep doen naar mensen die graag kortverhaaltjes schrijven of zouden willen schrijven. Contacteer me.

Verhalen IV

Met het risico dat het hier een beetje te veel over het verhaalproject gaat, nog even een update:

  • Op dit moment zijn we aan het zien of we niet een echt aangepast systeem uit de grond kunnen stampen. Meer daarover als het concreter is.
  • Er mag dus echt al wel serieus over een URL/naam gedacht worden. Anne stelde devolgende.be voor, Uw Moeder dacht (oa) aan vertellers.be, maar als er nog mensen zijn met schitterende ingevingen: laat u gaan!

Verhalen III

Bon, om het even zoals inferis samen te vatten:

1) stukje verhaal
2) mensen kunnen een vervolg indienen
3) stemronde beste vervolg?
4) 1 vervolg wordt gekozen, terug naar 2)

Bijkomende dingen:

  • Voor elk stukje wordt een week vrijgehouden voor de inzendingen
  • Ook elke stemronde krijgt een week
  • Het einde bepalen zullen we nog zien
  • Een auteur kan geen twee opeenvolgende stukjes hebben in het verhaal

Zijn we het daar over eens of zijn er dingen die bepaalde personen gewijzigd willen zien? Als we hier over eens zijn vliegen we er in!

Ook even wat praktische zaken:

  • Ik dacht eraan om een blog aan te maken op wordpress.com voor dit verhaal. Als er anderen een beter alternatief zien, let me know!
  • Wie wil het eerste stukje schrijven? :)
  • Wat gebruiken we als titel voor de blog? Ik heb ergens een vrees dat als we al een titel op het verhaal plakken, dat dit misschien de vrijheid van het schrijven een beetje in de weg staat, daarom misschien best een algemene titel voor het “project”.

Verhalen II

Bon, blijkbaar was er wel wat reactie, dus ik hoop dat ik met jullie iets kan uitdenken. Ik heb namelijk iets dat ik wil proberen, maar ik vrees dat ik ergens vast ga zitten en wil dus even wat “brainstormen”.

Wat ik in gedachten had

Kort samengevat wordt het een verhaal dat met een groep geschreven is. Iemand begint met een stukje van het verhaal en laat het dan een week open voor anderen om een vervolg te schrijven van een x aantal woorden. Daarna komen deze inzendingen online en heeft iedereen een week de tijd om te stemmen op het vervolg dat zij het best vinden. Daarna herhaalt de procedure zich zo lang als het moet en wordt er dus weer aan een vervolg geschreven. Een extra regel: je kan geen twee opeenvolgende stukken schrijven.

Struikelblokken

  • Wat als er te veel inzendingen zijn? Te veel dingen om te lezen, waardoor een aantal deelnemers misschien gaan afhaken. Je zou ook kunnen zeggen dat slechts de eerste 5 inzendingen tellen, maar riskeren we zo niet dat we goeie stukjes mislopen?
  • Hoe lang moet elk stukje zijn?
  • Hoe bepalen we het einde?

Gelijkaardige projecten

  • Novlet gaat ook om het gezamelijk schrijven aan een stuk. Echter, hier kan men niet stemmen, elk stukje leeft voort als een tak van het verhaal. Een zeer leuk initiatief, maar ik denk dat je door de takken uiteindelijk het verhaal niet meer ziet.
  • Verhalenketting is iets heel anders, maar ik wil het hier wel even in de verf zetten aangezien ik blijkbaar toch schrijf voor liefhebbers van een goed verhaal. Dit project, door Topanga, laat bloggers een stukje schrijven, (eventueel) gebaseerd op een foto, en laat deze het dan ook stokjesgewijs doorgeven aan een andere blogger die daarop aansluitend verder gaat.

Your thoughts?

We tell Stories

Een van de Eskimo’s leest blijkbaar iets dat ik ook al een tijdje aan het volgen ben: We Tell Stories. Ik wil er even over verder gaan want dit ding gaat verder dan je zou denken. En ja, het is right up my alley.

Het doel van Penguin Books met dit project is om 6 auteurs verhalen te laten vertellen door gebruik te maken van nieuwe mogelijkheden die we tegenwoordig hebben. Zo wordt het eerste verhaal volledig in Google Maps gebracht. Het valt dan ook niet te verwonderen dat de ARG groep Six To Start, die u misschien kent van Perplex City, mee achter deze productie zit.  De auteurs zijn ook niet eender wie, een naam als Nicci French hoeft geen introductie.

En uiteraard is er nog dat ietsje meer. Want er is een zevende verhaal. Een verhaal rond een meisje dat je misschien wel kent. Maar dat zal je moeten zoeken :)