Muurtje

In onze straat staat een muurtje.

foto(3)

Maar eigenlijk is dat geen muurtje want als je het ding van iets naderbij bekijkt…

foto(4)

… dan is het niet meer dan een laag korrelige verf op platen isomo die tegen een houten constructie geplakt zijn. Reden? Het muurtje is opgetrokken voor de film Dossier K.

Dat muurtje is jammer genoeg niet meer na de storm van gisteren. Ik vraag me af hoe dat met de verzekering gaat gaan…

Fake muur in de straat neergekomen in de storm

Buy-a-frame

Tijden zijn anders dan toen we klein waren. Je hebt geen 2 videorecorders meer nodig om een film te kopiëren en ook de muziekindustrie weet niet waar eerst hun legale kanonnen op af te schieten.

Ik ga me niet wagen aan het debat rond wat de impact daarvan is (hoewel ik uiteraard wel een mening heb), maar het feit is dat mensen andere manieren zoeken om hun ding te kunnen doen.

Een mooi voorbeeld is The Tunnel, een film die wil leven van de bijdragen van gewone mensen als u en ik. Je koopt een van de 135K frames voor $1 en krijgt zo de film als eerste (én je frame én credits bij de film (for what it’s worth)). Meer nog, de film zal beschikbaar zijn via bittorrent.

Microfinancing is iets waar bepaalde industriën schrik van moeten hebben (kijk, nu doe ik het toch een beetje). Diensten als Kiva doen al prachtig werk bij mensen die het echt nodig hebben en Kickstarter geeft iedereen een manier om je ding te doen zonder je broek te hoeven afsteken. Pioneer One, een webserie, volgt hetzelfde systeem.

Nog voorbeelden? Het boek van Steven Desmet, cd’s van oa Radiohead en/of van NIN.

Power to the people?

Choose Your Own Adventure

Game-development, zeker de verhaallijn, vraagt steeds meer werk. Niet verwonderlijk dat hun budgetten die van Hollywood kaskrakers evenaren. Als we kijken naar enkele topgames als Bioshock, Mass Effect en Heavy Rain, dan merken we ook dat de speler steeds meer te zeggen heeft in het verhaal. De keuzes die je maakt bepalen hoe het verhaal verder gaat. Dus: meer verhaallijnen in een game en een zekere herspeelbaarheid.

Dit gegeven is niet nieuw en bestaat zelfs al langer in boekvorm. Zo maakt ChooseCo al meer dan 30 jaar Choose Your Own Adventure boeken (waarvan ik onlangs een boxset in huis heb gehaald). Het concept is eenvoudig: je leest een verhaal en krijgt geregeld een keuze (bv: cancel je een bepaalde meeting of niet). Elke optie brengt je naar een andere pagina waar het verhaal verder gaat.

Met de boxset op mijn bureau, wees collega Peter me op de film Mr. Nobody:


Staat op m’n To See lijst!

Roger Ebert

De naam zou niet vreemd in de oren mogen klinken als je jezelf tagged als ‘filmliefhebber’. Zijn reviews behoren tot de beste die er te vinden zijn en sinds 2008 heeft hij ook een iets persoonlijkere blog.
Die kwam er tijdens een voor hem op medisch vlak zware periode. Zoek hem op in Google Images en je krijgt hem langs zijn beste, meestal oude, kant te zien. Dit is de foto die nu bij een stuk in Esquire verscheen:

Roger Ebert

Ebert verloor, aan kanker, zijn onderkaak en daarbij de mogelijkheid om te spreken, drinken en eten zoals hij het gewend was.
Elke poging tot het herstellen faalde en hij wil geen verdere pogingen ondergaan.

Léés dat stuk in Esquire, ook als je helemaal geen filmliefhebber bent.

Rustig weekendje

Het ging een rustig weekendje worden. Wat nodig was, want de vorige waren best hectisch. Maar dat rustig weekendje blijkt goed vol te zitten. Straks gaan ik en Evelyne met Kraist naar Kinepolis voor Inglourious Basterds (de nieuwe Tarantino en ja, de titel is juist geschreven zo). Het feit dat Kraist deze nogmaals wil zien (hij ging gisteren al), zegt al genoeg: I’m so gonna love this movie. Oh, het is trouwens ook Avatar Day, wat wil zeggen dat we (hopelijk) een preview krijgen in 3D van de nieuwe prent van Cameron (Titanic).

Er zal nog meer film in dit weekend zitten, want we gaan ook afzakken naar Oostende voor het Filmfestival. Wie weet kunnen we nog een wandeling aan het strand meepikken maar ik vrees er een beetje voor want op de agenda staat ook nog:

  • kapper
  • familiebezoek
  • Antwerpen proeft
  • Bollekesfeest (samen met het vorige)
  • reisplanning (onze USA reis komt echt wel dichtbij)
  • opruimen
  • inkopen

Where The Wild Things Are

Een tijd geleden stak ik de poster al eens in de linklog, maar nu mailde Kraist me de trailer:

In de mail stond ook nog

Safe this one for me! :-) 21 oktober zo te zien…
Ik kijk er naar uit als naar weet ik veel wat, in de good old days!

Daar kan ik enkel hartelijk “wees maar gerust” op antwoorden.

PS: Arcade Fire! Hell yeah!

Officiële site

The Pirate Bay Trial

Vandaag (wat zeg ik, op dit moment) staan de mensen achter The Pirate Bay, waarschijnlijk de populairste plaats wat torrents betreft, in een Zweedse rechtbank tegenover de muziek- en filmindustrie. Een niet te onderschatten zaak waar namen als Sony, Warner, MGM en 21st Century Fox een precedent hopen te scoren.

Je kan het proces volgen via Twitter (zoek naar hashtag spectrial) of via een verslag door TPB zelf (hoewel die laatstgenoemde het moeilijk heeft).

Ziek

Mijn week tot hiertoe bestond uit “ziek zijn”. Zo slap als een vod, kop vol snot… u kent het wel. “Het doet de ronde”, zei de dokter en zei me dat ik best enkele dagen rust nam om het uit te zieken (en om niemand anders aan te steken). Hij keek naar de lectuur die ik bij had. Ik neem steeds iets mee als ik naar de dokter moet. De wachtkamer ligt vol out-dated materiaal en wachten moet je toch. Ik had een soort gids bij voor WoW, het zat bij het spel. “Aan het studeren?”, vroeg hij me. Ach, wat research en persoonlijk vertier, niets speciaals. Ik heb een zeer sociale huisarts en nam aan dat hij dat even wou uiten. Ik apprecieer het wel, hij doet het altijd en het komt nooit geforceerd over. Maar toen hij vroeg welke level mijn character was, had ik door dat het deze keer niet zomaar was. Mijn huisarts en zijn vrouw bleken beiden enkele lvl 80’s (max tot hiertoe) te hebben rondlopen en spelen elke dag buiten woensdag en zaterdag. Ik verliet de praktijk met een voorschrift, een briefje voor de ziekenkas, een papiertje vol info aangaande WoW, en, belangrijker, een papiertje dat zei dat ik tot en met woensdag buiten strijd was.

Zo heb ik bijvoorbeeld een uitstapje naar Kinepolis moeten missen. Iets, zoals u wel weet, dat ik zeker niet wou missen. Ik hou van film en Kinepolis. Een tijd geleden zat ik als consultant bij de groep en ik ken de cijfers. Het is ook daarom dat ik me niet ga uitspreken over wat er gaande is (lees bij Pietel meer, en zeker ook in de comments). Het doet deugd te zien dat een groep als deze zulke stappen zet.

Na gisteren nog veel te hebben geslapen, voelde ik me in de namiddag goed genoeg om eens wat frisse lucht te halen. Ik moest toch langs een Telenet Center aangezien ik we overstappen van INDI.

Wat er gisterenavond nog aan virussen in mijn lijf zat werd er door de heetste grootmoeder van de wereld uit geblazen. Ik weet dat ik nog rare blikken zal krijgen wat die laatste zin betreft. Maar wat een vrouw. Geen verdere woorden voor.

En nu, hup, vertrekken en werk inhalen!

Burton’s Alice

Kijk, dat zijn zo van die dingen die voor mij een soort orgasme moeten worden op vlak van films: Alice in Wonderland verfilmd door Tim Burton met Depp als Mad Hatter.
Dat is een persoonlijke held die samen met een van zijn (en mijn) favoriete acteurs een van de meest belangrijke boeken in mijn leven verfilmd.

Ik zou niemand liever dit boek onder handen willen zien nemen, ik zou hoogstwaarschijnlijk niemand anders The Mad Hatter willen zien spelen, maar dit komt te vroeg in mijn leven. Dit zou hetgeen moeten worden waarvan ik zeg: “Ok, nu heb ik alles gezien, beter kan het niet, I can die in peace now”. En toch, nu ik het gelezen heb, kan ik niet wachten tot 2010. Really…

Je kan je de wervelwind aan emoties niet inbeelden die door me heen ging bij het lezen van die aankondiging.
Doodangst, gepaard met het gevoel een kind heeft op 6 december.
(En wie gaat de Cheshire Cat spelen? O.O)
(Helena Bonham Carter als The Queen of Hearts?)
(Head exploding in 5…4…3…)