Baaldag

Evelyne had gisteren wel een echte baaldag. En ik ook niet echt een bijster goeie, maar daar gaat het niet over. Ze zit nu op een project, waar ze tussen zeer fijne mensen zit, dat merk je uit de verhalen die ze thuis komt vertellen. Gisteren kreeg ze echter te horen dat ze op een ander project, weliswaar bij dezelfde klant, wordt gezet. Ze leverde uitstekend werk en hogere krachten hebben haar als het ware opgeëist.
Het is een zeldzaam iets, zo omringd worden door enorm fijne collega’s, en als je daaruit wordt weggetrokken brengt dat vrij sterke emoties met zich mee. Dat zijn dingen die je niet verwacht als je van het studentenleven komt en in de werksfeer duikt. Als je het mag meemaken, dan mag je beide handen kussen. Op dit moment zit ik ook met enorm fijne collega’s en ik wil nog niet denken aan de dag dat ik naar een ander project verhuis. Want die komt er zeker, dat is nu eenmaal het ding als je consultant bent. Maar dat is voor later.

Alle communicatie even uitgeschakeld en samen in de zetel naar een aflevering van Ally Mcbeal kijken. Een Duvel voor haar, een pastiske voor mij. Even gewoon “wij”. Sorry voor de mensen die ons gisteren trachtten te bereiken, het moest even.

Raindrops keep falling on my head

Raindrops keep falling on my head

Daar stond hij dan gisteren. Al een hele tijd, en uiteindelijk aan het bellen geslagen. We vroegen ons af wat hij daar stond te doen en, meer nog, hoe hij daar geraakt was. Dit is namelijk een zone naast het gebouw waar ik tegenwoordig zit. Deze is volledig afgezet door hekken die vrij goed aan elkaar vastzitten. Toen we door hadden dat de man echt vast zat, zijn we gaan helpen en hebben we een gat in de hekken gevonden.
Hoe hij er geraakt was? Wel, de trappen waar je hem op ziet staan zijn trappen die uit een ondergrondse parking komen. Eenmaal de deur achter je dicht valt, geraak je er niet meer in tenzij je, denk ik, een badge hebt.
Het zou voor de man het begin van een baaldag kunnen zijn geweest. Hopelijk niet.

Paola

En in de mailbox zit het antwoord:

Hoe fictief en hoe reëel wordt een geënsceneerde theaterproductie?
Met Stefan Perceval, een trouwe en vertrouwde theatermaker in HETPALEIS werd een concept doordacht. Hij vond de gedroomde tiener, Silke Becu, voor deze aparte productie. Met Stefan Kolgen, het websitebrein verbonden aan HETPALEIS, werd de fictieve opzet omgezet in de reële praktijk.
Paola246 was gestart

Sorry Maarten :)

Dat is het lange antwoord trouwens. Ik ken ze zelf niet, maar wel de mensen erachter.