Project: get in shape

Die Electric Run is maar 5km. Dat heb ik ooit gelopen, dus dat kan ik.

Dat dacht ik begin september. 5km liepen we in de middelbare school, met het 5de, het 6de en een heleboel leerkrachten. Jaarlijkse traditie, en eentje dat serieus genomen werd want het was voor punten. We trainden een jaar hard en dat wierp vruchten af.

Wat ik ooit kon moet ik nu, in de fleur van mijn leven, toch ook kunnen. Met dat nadeel dat ik elke dag haast 20kg meer meezeul dan toen.

Voorbereiding is alles, dus ik stak voldoende tijd in het opstellen van de perfecte playlist op Spotify  Ik installeerde Runkeeper (nog maar eens),  haalde mijn loopschoenen en hartslagmeter van onder een dik laag stof (nog maar eens) en begon te lopen (nog maar eens) en deed dat wel 4km aan één stuk. Ik herinner me nog hoe ik mijn earplugs op het Sint-Jansplein triomfantelijk uit mijn oren haalde. Ik schreef me diezelfde avond nog in voor de Electric Run.

Ik hield het bijzonder goed vol, vooral dankzij de muziek. En het ging steeds beter. Ik begon voor de leut mijn gewicht in de gaten te houden en zag ook daar een licht positief effect.

Eind september schoot mijn gewicht terug omhoog, wat een kleine telleurstelling was. Ik besloot, nu ik toch bezig was, ook op mijn eten te beginnen letten. Ik las veel goeie dingen over MyFitnessPal en begon op te volgen wat ik at. De app stelt je wat vragen over wat je wil bereiken en hoe je gemiddelde dag er uit ziet en geeft je een richtdoel in calorieën. Die probeerde ik dan zo goed mogelijk te volgen. Niet altijd even gemakkelijk ;)

Maar even terug naar die gewichtcurve… 

Je merkt dat na de toename eind september het even hard naar beneden ging. Het ging toen super. Ik liep steeds verder, steeds sneller. Ik voelde me super, verloor gewicht en had meer energie. “Ik loop volgend jaar gewoon die 10 Miles, haha!”
Maar rond 4 oktober dook een probleem op: mijn knieën, vooral mijn linker, begonnen stevig pijn te doen.

Ik trok op aanraden van een paar mensen naar Runners Service Lab. Ze laten je lopen en bestuderen hoe je je voeten plaatst en hoe de afdruk van je voet op de grond is. Dat bleek niet ideaal te zijn om met zomaar eender welke schoen te liggen lopen. Daarnaast kreeg ik ook te horen dat ik een wandelend cliché was: ik ging te hevig, te snel. Ik liep afstanden van 7km aan een tempo van 7min/km. Niet direct om applaus bij te geven, maar wel veel te hard als je van je luie zetel komt. Het was dus duidelijk:

  1. Ik had andere schoenen nodig
  2. Ik moest trager opbouwen

En ze hebben beiden voor me opgelost. Aan de hand van de loopanalyse hebben we de juiste schoenen gevonden en op hun website downloadde ik een loopschema om op te bouwen.

En dat is wat ik nu aan het doen ben. De Electric Run volgende week wordt geen probleem (fingers crossed), maar de 10 Miles is waarschijnlijk pas voor 2016. Maar het gewicht blijft zakken. Ik heb nu een 3-tal kilo verloren en hoop er nog 7 af te krijgen op een nog te bepalen termijn ;)
Belangrijkste is dat ik dat lopen blijf volhouden, en dat lijkt nu, voor de eerste keer, echt te beginnen lukken.

Wat deed het hem dan deze keer wel? Want ik ben al 10 keer ‘beginnen lopen’. Een combinatie van dingen, denk ik. Die Electric Run die er aan zat te komen en een hapbare afstand is. Die playlist die me echt heeft vooruitgeduwd (en soms een beetje te veel ;)). En de tech toch ook wat. Ik sta ondertussen op dat vlak ook wat verder. Zo gebruik ik niet meer runkeeper maar iSmoothRun en heb ik een Polar H7 hartslagmeter aangeschaft die in verbinding staat met m’n iPhone.

De integratie tussen de verschillende apps en hardware is indrukwekkend. Mijn flow ziet er ongeveer zo uit:

  • Ik sta op en weeg me, dat voer ik in in MyFitnessPal
  • iPhone houdt gedurende de dag mijn stappen bij (dit wordt gesynchroniseerd met MyFitnessPal)
  • Ik geef gedurende de dag in wat ik eet op, again, MyFitnesspal
  • Als ik ga lopen doe ik het met iSmoothRun, die exporteert mijn data naar Runkeeper
  • Tijdens het lopen krijg ik dankzij de integratie tussen iSmoothRun en de hartslagmeter feedback over mijn hartslagzone
  • Ik kan tijdens het lopen ook realtime de data raadplegen op mijn Pebble want iSmoothRun heeft ook daarop een app
  • MyFitnessPal trekt ook de Runkeeper data binnen en heeft dus een compleet beeld van mijn verbruik, waardoor ik soms me een extraatje kan veroorloven ;)

Je merkt dat MyFitnessPal eigenlijk de draaischijf is geworden. iSmoothRun is dé app bij uitstek voor mij omdat het

  • hartslagfeedback geeft
  • goeie dataweergave heeft op Pebble

Twee dingen die Runkeeper niet goed voor me deed. Die laatste krijgt ook alle data binnen omdat ze, vind ik, betere stats geven. Maar dat is haast de enige reden waarom het nog in de flow zit.

 

Focus

We hebben geen geduld meer. Dat is geen verwijt, het is een vaststelling. En mocht het er toch een zijn, dan kunnen we niemand iets kwalijks nemen. Alles wordt ons steeds sneller aangeboden. Alles verandert zo snel dat ik me enorm erger aan de traagheid van een iPhone 4.
Ik draaide tot voor kort mijn media center, XBMC, op een raspberry pi. Telkens ik even een pauze wou inlassen, moest ik mijn gsm nemen, unlocken, de app opstarten, in het juiste bedieningscherm duiken en de pauzeknop zoeken.
Als ik de lichten die automatisch opspringen, Hue van Philips, snel wil doven heb ik een gelijkaardig proces te verrichten.

Interfaces. We zijn er nog niet uit en dat zal nog even duren want we zijn nog niet met de juiste bouwstenen bezig. Mijn Pebble is bijvoorbeeld al veel handiger in het bedienen van XBMC en de Hue lampen, maar kan alleen basis zaken. Wat ons bij focus brengt.

Focus. Dat is wat een lichtschakelaar zo perfect maakt. En de Pebble komt met een bepaalde beperking (4 knoppen, geen touchscreen) die zo’n focus verplicht maken. Net daarom is het zo goed.

En apps als Yo en Wut, hoe zeer men er nu door in de war zijn, zitten als experiment op dat spoor. Toen een jaar of 10 geleden een Italiaanse studente bij ons logeerde, gebruikte ze haar gsm om bij familie en vrienden het 1 of 2 keer te laten rinkelen. Ze belde ze nooit, stuurde nooit een sms. Enkel even laten rinkelen. Het was een hallo, een ‘ik denk aan je’, een ‘ik mis je’. Gewoon een signaal, dat 100 dingen kon betekenen maar waarvan de ontvangende kant goed weet wat het wil zeggen. Iets wat een ‘Yo’ ook kan zijn.

photo credit: Tal Bright