Cinema

Ik geef het graag toe, vandaag was een grote dag voor mij. Alexander was al wel eens in de cinema geweest, maar ik en hem samen in een zaal, dat was de eerste keer.

Toen een 4-tal jaar geleden de gyneacoloog ons vertelde dat het een jongen was had ik een paar visioenen. Ik reed naar huis en zag hem al in mijn achteruitkijkspiegel op de achterbank zitten. Ik zag me verhaaltjes voorlezen, ons in disneyland samen rondrennen en in de tuin ravotten. En ik zag me met hem in een cinemazaal. Want film en cinema, dat heeft altijd een speciaal plekje gehad.

Dus het mag in de geschiedenisboeken die we samen aan het schrijven zijn: Big Hero 6 was de eerste film die we daar samen zagen. Het was geweldig om te zien hoe geboeid hij nu reeds naar het scherm zat te kijken en hoe hij opging in de film. Voor de eerste keer was er in de cinemazaal iets boeiender dan de film zelf: zijn reacties. Zo veel dingen die hij nog moet leren begrijpen en vatten. Het werkt inspirerend om te zien hoeveel emoties, verhalen en grappen hij nog mag ontdekken.

Harry Potter and the Deathly Hallows: part 1

Ik (gisteren): OMG, de nieuwe Harry Potter gaat vanavond in première, ik zorg voor tickets!

Eve: Schat, je hebt morgenavond een vergadering.

Ik: … Crap, dan bestel ik er voor morgen!

Eve: Dan moeten we naar het ziekenhuis voor die infosessie over de bevalling?

Ik: … Holy shit, wat we ook op vrijdag hebben, ZEG HET AF!

Om maar te zeggen dat hij in de zalen is.

Buy-a-frame

Tijden zijn anders dan toen we klein waren. Je hebt geen 2 videorecorders meer nodig om een film te kopiëren en ook de muziekindustrie weet niet waar eerst hun legale kanonnen op af te schieten.

Ik ga me niet wagen aan het debat rond wat de impact daarvan is (hoewel ik uiteraard wel een mening heb), maar het feit is dat mensen andere manieren zoeken om hun ding te kunnen doen.

Een mooi voorbeeld is The Tunnel, een film die wil leven van de bijdragen van gewone mensen als u en ik. Je koopt een van de 135K frames voor $1 en krijgt zo de film als eerste (én je frame én credits bij de film (for what it’s worth)). Meer nog, de film zal beschikbaar zijn via bittorrent.

Microfinancing is iets waar bepaalde industriën schrik van moeten hebben (kijk, nu doe ik het toch een beetje). Diensten als Kiva doen al prachtig werk bij mensen die het echt nodig hebben en Kickstarter geeft iedereen een manier om je ding te doen zonder je broek te hoeven afsteken. Pioneer One, een webserie, volgt hetzelfde systeem.

Nog voorbeelden? Het boek van Steven Desmet, cd’s van oa Radiohead en/of van NIN.

Power to the people?

Secret Cinema

Secret Cinema presents Blade RunnerAndrea Wilkinson, waar ik samen met Niels en Stefan de cursus Play Mobile op het KHLIM mee gaf, stuurde me deze link door waardoor ik Secret Cinema leerde kennen. Eerst deed het me terugdenken aan de geheime cinema in de catacomben onder Parijs, maar dit gaat nog wel een stukje verder.

Het concept brengt hun volgers op facebook en/of twitter aan de hand van een zoektocht naar een film. Ze weten niet welke film, noch weten ze wat hen eigenlijk daarvoor allemaal te wachten staat. Want het gegeven gaat verder dan enkel het tonen van een klassieker aan een cinefiel publiek. Het is een heus event waar de ervaring bijna belangrijker wordt dan de film zelf.

Misschien is dit wel de toekomst voor cinema. Ja, ik word ongemakkelijk als ik zie hoe de filmindustrie grijpt naar gimmicks als 3D en spaghetti tijdens de voorstelling, maar misschien moet ik inzien dat het cinema-gebeuren op zich inderdaad meer een attractie zal moeten worden om te kunnen overleven. Als het dan toch moet, dan liever op deze manier.

Lees meer (met dank aan @MrBerre) op Wired en bekijk de foto’s op Flickr.